STARTOWO - FILMOWO - czyli świat kina lubieżnie subiektywnie

Cyt. ,,W podziemiach Instytutu Badań Czwartorzędu istnieje zamieszkiwana przez krasnoludki Szuflandia. Jej pejzaż tworzą szuflady, segregatory i inne atrybuty urzędniczej rzeczywistości. Panuje tu nadszyszkownik Kilkujadek, który oskarża chemika Adasia o nielegalną produkcję preparatu zwanego kingsajzem, pozwalającego k rasnoludkom osiągać rozmiary człowieka i przebywać w świecie ludzi. Adaś trafia do więzienia. Olo, krasnoludek żyjący w świecie ludzi, oraz Ala - córka krasnoludka zamienionego przez Kilkujadka w królika, wyruszają mu z odsieczą.'' wykonawcy: Jacek Chmielnik (Olo), Jerzy Stuhr (Kilkujadek), Katarzyna Figura (Ala), Jan Machulski (Kwintek), Grzegorz Heromiński (Adas), Joachim Lamza (Zyl), Maciej Kozłowski (Was) przykładowa/najbliższa emisja: niedziela - 22 luty, godz. 14.20 - telewizja ,,Polsat''

Polskie media są bardzo jednostronne w przedstawianiu muzułmanów. To fakt potwierdzony przez wielu znawców tematu. Dzieje się tak właściwie na każdej płaszczyźnie, czy chodzi o codzienne wiadomości (te dotyczące muzułmanów są w zasadzie wyłącznie negatywne) czy o sztukę lub muzykę (są bardzo zdawkowe, a najczęściej wcale ich nie ma). Wzmaga to i tak dużą w naszym kraju niechęć do wyznawców Allaha . W zasadzie nikt nie podejmuje się przedstawienia racji drugiej strony, niewielu zaś odbrązawia mężnych Amerykanów w Afganistanie lub Iraku czy krystalicznie czystych Żydów w Palestynie. Tym bardziej należy obejrzeć film Michaela Winterbottoma i Mata Whitecrossa „Droga do Guantanamo” . A jest to historia inspirowana faktami. We wrześniu 2001 r. trójka przyjaciół, Brytyjczyków pochodzenia pakistańskiego i banglijskiego*: Ruhal Ahmed (w tej roli Farhad Harun ), Asif Iqbal ( Afran Usman ) oraz Shafiq Rasul ( Rizwan „Riz MC” Ahmed ) wybrała się na ceremonię ślubną do Pakistanu. Wiado...

District 9 director Neill Blomkamp is helming a new Alien movie after all

Neill Blomkamp's Secret Alien Movie Looks So Good We're Furious

,,Reservoir Dogs'' - soundtrack [full]

,,Od 20 lutego na ekranach polskich kin wyświetlany będzie wstrząsający węgierski film „Biały Bóg”, wyprodukowany w koprodukcji Węgier, Niemiec i Szwecji.''

Jest rok 1991 - minęły lata od dramatycznych i krwawych wydarzeń ukazanych w części pierwszej serii „Terminatora”. Sarah Connor po smutnych przejściach zostaje umieszczona w szpitalu psychiatrycznym i nie ma możliwości wpływu na syna i jego ochronę przed zbliżającym się zagrożeniem. John Connor jest krnąbnym i nieco anarchistycznym nastolatkiem wychowywanym w pewnej rodzinie zastępczej, zaczyna wchodzić w konflikty z prawem. Pewnej nocy w Los Angeles pojawiają się dwaj ,,nowi mężczyźni''. Jeden z nich ma zadanie zabić chłopca, a drugi za wszelką cenę uratować mu życie - ochronić przed zgładzeniem. Pościg i rywalizacja z możliwościami fizycznymi potężnych i skomplikowanych  killerów przeplatają się, o dziwo, z niesamowitymi emocjami, wycieczką do przeszłości i przyszłości - a wszystko to rozpoczyna się bardzo zgrabnie i... jakby na nowo. Pewne pomysły są pociągnięte z części pierwszej, jednak mamy wiele nowych. James Cameron w udanym połączeniu filmu akcji, sc...

W jednym z poprzednich odcinków „Panoramy kina światowego” pisałem, że na kolejną  dobrą produkcję kina francuskiego trzeba będzie czekać aż do 2017 r. Na szczęście człowiek jest istotą omylną. Uff! Tę moją pomyłkę jasno uwidocznił mi film zatytułowany „Samba” pokazany premierowo 11. lutego w Kinie Muranów. „Samba” to nie ekranowa historia narodowego tańca Brazylijczyków, choć w filmie jest niewielki wątek brazylijski, i to nawet lekko związany z tańcem. Samba to imię głównego bohatera filmu (w tej roli Omar Sy ), Senegalczyka od 10 lat nielegalnie mieszkającego w Paryżu. Pech chce, że pewnego razu Samba wpada w ręce pracowników urzędu imigracyjnego. Samba nie jest pozostawiony sam sobie, pomagają mu dwie pracownice społeczne: Manu ( Izïa Higielin ) i niedoświadczona Alice ( Charlotte Gainsbourg ). Sprawy nie wyglądają jednak dobrze, Senegalczyk dostaje nakaz opuszczenia Francji. Oczywiście nie zamierza wyjeżdżać. Jednocześnie Alice, dla której praca z osobami znajdując...

„The Crow” jest jak czarna, wilgotna, intensywnie pachnąca i zatrzymująca zmysły ziemia... ...Nie każdy weźmie ją do ręki. Innego przejdzie dreszcz. Nie każdy doceni jej przeszywającą wilgoć, nie każdy zrozumie sens jej brudu. Nie każdemu sprawi przyjemność obcowanie z nią. Inny w tej ziemi będzie się rozkoszował, zakocha może nawet. Doceni jej dotyk, znaczenie, tchnienie, które krąży głęboko od motywów śmierci do rzeczywistości wyraźnego życia. Nastoletnia młodzież i młodzi ludzie docenią w tej filmowej twórczości – poszukiwanie i „prostotę”, dojrzalsi – tajemnice, wytrawni widzowie – mroczny styl, wszyscy czujni kinomaniacy – niepokój i chęć poznawania, granice poznania i znanego, a początki odkrywania ciemnych czeluści nieznanej drugiej strony lustra. Charakterystyczny styl, symbolika i dwuznaczne motywy… „The Crow” to film sceniczny, luźno oparty na klimacie twórczości Poego. Film ma elastyczną strukturę, która jest ukłonem w stronę teatru, przerysowanego komiksu i mro...